Kaligtasan ng mag-aaral, nasaan?

Ang takot na dapat ay wala sa isip ng bata, ngayon ay kasama na niyang dinadala tuwing pumapasok sa paaralan. Ayon sa datos, ang mga insidente ng karahasan gamit ang baril sa paaralan ay kabilang sa mga pangunahing sanhi ng pagkamatay ng mga kabataan sa buong mundo.

Sa ganitong mga pagkakataon, napapatanong na lang tayo: "Hindi ba't ang paaralan dapat ang pinakaligtas na lugar para sa mga estudyante?" Ngunit sa mga nakalipas na balita, ang takot ay pumasok na rin sa ating mga silid-aralan dahil sa mga insidente ng pamamaril sa loob ng mga paaralan.

Bakit nakakarating ang baril sa kamay ng mag-aaral? Hindi ito simpleng usapin lamang ng paghihigpit ng seguridad. Ito ay tanong tungkol sa ating pagkukulang sa pagbibigay-pansin sa mga damdamin ng kabataan, sa pagtuturo ng pagpapahalaga sa buhay, at sa pagpigil sa madaling pagkakaroon ng sandata. Ang bawat baril na pumapasok sa paaralan ay senyales na may kulang sa ating paggabay at pagprotekta sa kanila.

Hindi sapat ang mataas na bakod o pulis sa labas ng gate. Ang tunay na kaligtasan ay nagsisimula sa pakikinig, sa pagbibigay ng puwang sa bawat bata na magbahagi ng kanilang hirap, at sa pagtugon agad sa mga senyales ng karahasan. Ang paaralan ay dapat na tahanan ng pag-asa, hindi lugar ng takot at panganib.

Ang hamon ay hindi lamang sa mga guro o awtoridad, kundi sa ating lahat. Huwag nating hayaang maging karaniwan ang ganitong karahasan. Ang buhay ng bawat mag-aaral ay mas mahalaga kaysa sa anumang dahilan ng paggamit ng dahas.