Flood Control o Flood of Questions?

Tuwing may bagyo, tila ba paulit-ulit na lamang ang eksena sa Pilipinas. Nalulubog ang mga kalsada, inaanod ang mga tahanan, at nalalagay sa panganib ang buhay ng libu-libong Pilipino. Ngunit ang mas nakalulunod kaysa sa baha ay ang tanong na hanggang ngayon ay wala pa ring malinaw na sagot: Nasaan ang bilyun-bilyong pisong inilaan para sa flood control?

Hindi maliit na halaga ang ginagastos ng taumbayan para sa mga proyektong ito. Taon-taon ay may mga inilalaang pondo para sa mga drainage system, dike, floodwalls, at rehabilitasyon ng mga ilog. Kung tunay na epektibo ang mga proyektong ito, bakit tila iisang malakas na ulan lamang ang kailangan upang muling lumubog ang mga komunidad?

Hindi dapat maging normal ang pagbaha. Hindi rin dapat maging normal ang paulit-ulit na pangakong "maaayos na ito." Kapag ang resulta ay hindi tugma sa laki ng pondong inilaan, may obligasyon ang pamahalaan na ipaliwanag sa publiko kung saan napunta ang bawat sentimo ng buwis ng mamamayan.

Masakit isipin na sa tuwing may sakuna, ang karaniwang Pilipino ang unang nagsasakripisyo habang ang mga may kapangyarihan ay madalas na nagbabangayan sa halip na magbigay ng malinaw na pananagutan. Kung may mga proyektong substandard, overpriced, o hindi man lamang naipatupad nang maayos, hindi sapat ang mga press conference at paliwanag. Ang kailangan ay imbestigasyon, pananagutan, at hustisya.

Hindi kailangan ng Pilipinas ng mas maraming groundbreaking ceremonies at magagandang tarpaulin. Ang kailangan ng mamamayan ay mga proyektong tunay na gumagana, hindi mga proyektong maganda lamang sa ulat ngunit walang epekto sa aktuwal na buhay ng mga tao.

Ang baha ay maaaring dulot ng kalikasan, ngunit ang kapabayaan at kakulangan ng pananagutan ay gawa ng tao. Hangga't walang tunay na pagbabago sa paraan ng paggastos at pagpapatupad ng mga proyektong pampubliko, hindi lamang mga lansangan ang patuloy na lulubog—pati ang tiwala ng mamamayan sa mga institusyong dapat sana'y nagsisilbi sa kanila.