All Articles

Sa bawat pagbukas ng telebisyon, radyo, o social media, tila iisa na lamang ang bumubungad sa atin—awayan, siraan, at bangayan sa loob mismo ng pamahalaan. Habang abala ang mga opisyal sa pagpapalitan ng akusasyon at pagpapataasan ng pride, ang karaniwang Pilipino naman ay patuloy na nalulunod sa problema ng mataas na presyo ng bilihin, kakulangan sa trabaho, at mababang sahod. Nakalulungkot isipin na ang gobyernong dapat sana’y nagsisilbing haligi ng kaayusan ay siya pang pi

Araw-araw na paglalakbay ng mga Pilipino, tila naging normal na lamang ang kaguluhan sa kalsada. Busina rito, singitan doon, tawid kahit bawal, at pagmamanehong parang laging nagmamadali. Unti-unti nang nawawala ang disiplina sa lansangan—isang problemang hindi lamang nakaaapekto sa daloy ng trapiko kundi pati na rin sa kaligtasan ng bawat isa. Kapansin-pansin na marami pa rin ang hindi sumusunod sa simpleng batas-trapiko. May mga motorista na dumadaan sa maling linya, hindi

Bukod sa bentahan ng lupa, isa rin sa pinakamadalas kong nakikitang sanhi ng alitan sa pamilya ay ang usapin ng mana. Sa ilalim ng ating batas sa succession, parehong may karapatan sa mana ang legitimate at illegitimate children. Ang legitimate children at surviving spouse ay karaniwang may pantay-pantay na bahagi, habang ang illegitimate child naman ay may karapatang tumanggap ng kalahati ng bahagi ng isang legitimate child. Marami pa ring hindi nakakaalam nito, kaya madalas

There was a time during the pandemic when the entire country stood still. The roads were empty. Schools closed. Businesses shut down overnight. Millions of Filipinos woke up every day unsure if there would still be food on the table by the end of the week. During those years, the government introduced what became one of the most familiar words of the lockdown era: ayuda. For many families, ayuda meant survival. It paid for rice, canned goods, medicine, and electricity. In the

Maraming Pilipino ang nangangarap na magkaroon ng sariling lupa. Ito ay bunga ng matagal na pagtatrabaho para sa iba at mana mula sa mga magulang o kamag-anak. Ngunit bilang isang abogado, nakikita ko na marami pa ring nagkakamali pagdating sa pagbili, pagmamay-ari, at pagpapamana ng lupa dahil sa kakulangan ng kaalaman sa tamang proseso sa batas. Mahalagang malaman natin ang pagkakaiba ng rehistradong lupa at hindi rehistradong lupa. Kapag sinabing rehistrado ang lupa, ibig

There is nothing wrong with politicians trying to talk to younger generations. Many Filipinos wish more lawmakers would speak in ways that feel easy to understand, modern, and relatable. Politics in the Philippines is often too complicated, detached, and filled with words that ordinary citizens struggle to follow. There is a difference between making something simple and making it sound silly. That is why Senator Alan Peter Cayetano's recent attempt to explain politics using

Sa panahon ngayon, hindi na katotohanan ang pangunahing basehan ng halaga—kundi atensyon. Sa social media, mas pinakikinggan ang may maraming followers kaysa sa may sapat na kaalaman. Mas mabilis na sumikat ang viral kaysa sa makatotohanan. Ito ang mukha ng digital validation culture: isang kulturang unti-unting ginagawang negosyo at kompetisyon ang pangangailangan ng tao na matanggap at mapansin. Halos lahat ngayon ay nakatuon sa validation. Hindi na simpleng pagpo-post ang

Senator Bam Aquino (Photo courtesy of Senate PRIB) Sa politika ng Pilipinas, hindi na bago ang pagtatanggal sa mga boses na madalas magtanong, kumwestyon, at kumontra. Ngunit kapag ang mga pangalang gaya ni Bam Aquino ang napupuntirya, mas nagiging malinaw na hindi lang simpleng “political move” ito—isa rin itong mensahe kung sino ang gustong manatiling may boses at sino ang gustong patahimikin. ‎ ‎Sa loob ng maraming taon, nakilala siya bilang isa sa mga personalidad na patu

Araw-araw, may mga guhit tayong hindi nakikita pero nararamdaman—mga salitang binibitawan na minsan, hindi na natin mababawi. Sa simpleng biro o komento, puwedeng may linya tayong natatapakan na hindi na muling bumabalik sa dati. Minsan, akala natin simpleng biro lang ang mga salitang binibitawan. “Tumaba ka yata,” “Ang hina mo naman,” o kaya’y “Hindi bagay sa’yo ’yan.” Para sa nagsabi, maaaring mabilis itong makalimutan, pero para sa nakarinig, puwedeng manatili iyon sa isip

Sa maraming tahanan, may isang linyang paulit-ulit na naririnig ng mga anak sa tuwing sila’y napapagod, nasasaktan, o gustong maglabas ng nararamdaman: “Ako nga noon…” “Kami nga dati…” Kasunod nito ang mga pahayag na naghahambing sa hirap ng pinagdaanan ng mga magulang noon kumpara sa dinaranas ng kabataan ngayon. Ito ang tinatawag na “Ako nga ’e” syndrome—isang kaisipang ginagamit ang sariling karanasan upang maliitin o isawalang-bahala ang nararamdaman ng isang tao. Ngunit

In a world full of judgments and criticism, the phrase "I'm okay" has become the most convincing lie people tell us. Filipino youth were known and praised for their resilience, the smile they gave, even though they were having a hard time, and how they kept pushing forward despite the obstacles. Yet the praise slowly turns into an excuse, to the point we ignore what they actually feel inside. According to the Philippine Star News, one in five Filipino youth experienced depres

May manipis na linya sa pagitan ng pag-aaruga at pagkontrol at maraming magulang ang tahimik na tumatawid dito. Hindi ito simpleng estilo ng pagpapalaki. Ito ay usapin ng tiwala at karapatan. Sa maraming tahanan, ang pribasiya ng mga anak ay tila wala. Binubuksan ang cellphone nang hindi nagpapaalam. Binabasa ang mga mensahe. Pinapasok ang kwarto nang hindi kumakatok. Ang ganitong mga gawain ay madalas na itinuturing na normal kahit malinaw na lumalampas na ito sa personal na