Gobyernong Maingay, Mamamayang Tahimik

Sa bawat pagbukas ng telebisyon, radyo, o social media, tila iisa na lamang ang bumubungad sa atin—awayan, siraan, at bangayan sa loob mismo ng pamahalaan. Habang abala ang mga opisyal sa pagpapalitan ng akusasyon at pagpapataasan ng pride, ang karaniwang Pilipino naman ay patuloy na nalulunod sa problema ng mataas na presyo ng bilihin, kakulangan sa trabaho, at mababang sahod.

Nakalulungkot isipin na ang gobyernong dapat sana’y nagsisilbing haligi ng kaayusan ay siya pang pinagmumulan ng kaguluhan. Ang mga lider na inihalal upang magsilbi ay tila mas inuuna pa ang politika kaysa sa tunay na pangangailangan ng bayan. Sa halip na magkaisa para sa kapakanan ng mamamayan, mas nagiging mahalaga ang pagpapabango ng pangalan at pagprotekta sa sariling interes.

Samantala, patuloy namang tumataas ang presyo ng langis, pamasahe, at pangunahing bilihin. Isang kahig, isang tuka na nga ang maraming Pilipino, ngunit tila bingi ang ilan sa mga nakaupo sa kapangyarihan. Habang ang ordinaryong manggagawa ay hirap pagkasyahin ang kakarampot na kita, ang ilan sa mga nasa gobyerno ay walang sawang nagbabangayan sa telebisyon at social media na para bang isang palabas lamang ang lahat.

Hindi maikakaila na unti-unting nawawala ang tiwala ng taumbayan. Paano magkakaroon ng pag-asa ang mamamayan kung mismong ang mga namumuno ang nagpapakita ng pagkakawatak-watak?

Ang Pilipinas ay hindi nangangailangan ng mga politikong mahusay lamang sa pagpapakitang-tao. Ang kailangan ng bansa ay mga pinunong may malasakit, disiplina, at tunay na hangaring magsilbi. Habang nagpapatuloy ang kaguluhan sa gobyerno, lalong naghihirap ang ordinaryong Pilipino na matagal nang naghihintay ng pagbabago.

Sa huli, ang pinakamalaking tanong ay: hanggang kailan magtitiis ang mamamayan sa isang sistemang baliktad—ang "itaas" pa ang pasimuno ng kaguluhan kaysa sa mga nasa "ibaba."