Paaralan: Lugar ng Pagkatuto, Hindi Karahasan

Ang paaralan ay dapat maging lugar kung saan malaya tayong natututo, nangangarap, at naghahanda para sa kinabukasan. Ngunit matapos ang shooting incident sa Ateneo de Zamboanga University, isang mahalagang tanong ang dapat nating harapin: Gaano ba talaga kaligtas ang ating mga paaralan?

Para sa akin, hindi sapat na sabihing “malungkot ang nangyari” at pagkatapos ay magpatuloy na lamang na parang walang nangyari. May mga buhay na nawala at mga pamilyang habang-buhay na magdadala ng sakit. Hindi dapat maging normal ang ganitong uri ng karahasan.

Mas nakakabahala dahil nangyari ito sa isang lugar na dapat ay protektado ang mga kabataan. Kung hindi ligtas ang isang estudyante sa loob ng paaralan, saan pa siya dapat makaramdam ng seguridad?

Hindi rin dapat sisihin lamang ang isang tao. Kailangang tingnan ang mas malaking problema—seguridad sa paaralan, pagkakaroon ng access sa baril, mental at emosyonal na kalagayan ng mga kabataan, at kung paano natin tinutugunan ang mga senyales ng panganib.

Ang paaralan ay hindi lugar para sa dahas. Hindi dapat hintayin na may mamatay bago tayo kumilos. Kailangang seryosohin ang seguridad at anumang banta, at dapat magkaroon ng sistema kung saan madaling makakahingi ng tulong ang mga estudyanteng may pinagdaraanan.

Sa huli, hindi sapat ang pakikiramay. Kailangan ng konkretong pagbabago. Dahil ang bawat estudyanteng pumapasok sa paaralan ay may karapatang umuwi nang ligtas. Ang edukasyon ay dapat magturo sa atin kung paano bumuo ng kinabukasan—hindi kung paano mabuhay sa takot.