Sa Konsensya ang Sukatan: Takbuhan, Prank, at Pananagutan

Sa panahon ng social media, tila mas mabilis pa kaysa sa gasolina ang pagkalat ng mga “content” na naghahabol ng pansin. Ngunit may mga pagkakataon na ang habol na ito ay lampas na sa linya—tulad ng insidenteng kinasangkutan ng isang vlogger na umano’y nagpa-full tank at saka tumakbo nang hindi nagbabayad, iniwan ang isang matandang gasoline attendant na napilitang humabol sa gitna ng matinding sikat ng araw.

Hindi ito simpleng kalokohan. Hindi ito “prank” na puwedeng pagtawanan at kalimutan. Sa ganitong mga eksena, malinaw na may nasasaktan—pisikal man o emosyonal. Ang matanda, na marahil ay nagtatrabaho upang matustusan ang pang-araw-araw na pangangailangan, ay napilitang maghabol dahil lamang sa isang content na maaaring kumita ng views at likes.

Dito pumapasok ang tanong: hanggang saan ang limitasyon ng content creation? Hindi ba’t may kaakibat itong responsibilidad? Ang pagiging “vlogger” ay hindi lisensya para balewalain ang dignidad ng ibang tao. Sa halip, ito’y dapat maging plataporma upang magbahagi ng makabuluhang ideya, hindi para manggamit ng kapwa para sa pansariling kasikatan.

Nakababahala rin ang tila pag-normalize ng ganitong uri ng content. Kapag paulit-ulit itong nakikita at napapanood, unti-unting nawawala ang pakiramdam ng tama at mali. Ang masaklap, may mga kabataang maaaring tularan ito at iniisip na okay lang ang ganitong gawain basta’t “para sa content.”

Ang simpatya ng publiko ay malinaw na napunta sa matandang attendant—at tama lang. Ngunit higit sa simpatiya, kailangan ng mas malalim na pag-unawa: ang ganitong insidente ay repleksyon ng mas malaking problema sa digital culture ngayon—ang paglalagay ng views bago ang values.

Sa huli, hindi masama ang aliwin ang tao online, ngunit kapag ang aliw ay nakasakit na at yumuyurak sa dignidad ng iba, kailangan itong itigil. Pananagutan ito ng mga gumagawa ng content na pumipili ng pansin kaysa sa respeto, at ng publiko na patuloy na nagbibigay ng suporta sa ganitong gawain. Ang tunay na sukatan ng anumang “content” ay hindi views, kundi konsensya—at dito, dapat manaig ang tama.