“Sana Ganoon Din ang Lifestyle Ko”

Habang nag-i-scroll ako sa social media, madalas kong makita ang mga taong tila napakadali ng buhay. Nakakapunta sila sa iba't ibang lugar, nakakabili ng mga bagong gamit, at nakakakain sa mga mamahaling restoran. Sa bawat larawang nakikita ko, hindi ko maiwasang mapaisip: “Sana ganoon din ang lifestyle ko.”

Lumaki ako sa pamilyang hindi naman lubos na naghihirap, ngunit sapat lamang ang kinikita upang matugunan ang aming pang-araw-araw na pangangailangan. Dahil dito, natuto akong magtiis at maghintay sa mga bagay na gusto ko. Habang ang iba ay madaling nakakabili ng bagong cellphone o damit, ako naman ay kailangang unahin ang mga mas mahahalagang gastusin.

May mga pagkakataong nakakaramdam ako ng inggit. Hindi dahil gusto kong maging katulad ng ibang tao, kundi dahil nais ko ring maranasan ang mga bagay na tila normal lamang para sa kanila. Minsan, iniisip ko kung ano kaya ang pakiramdam ng hindi kailangang mag-alala sa pera o kung kailan darating ang susunod na gastusin.

Ngunit habang tumatagal, napagtanto ko na hindi sukatan ng tagumpay ang nakikita sa social media. Maraming tao ang may kani-kaniyang laban na hindi ipinapakita sa larawan o video. Ang nakikita natin ay madalas na pinakamagandang bahagi lamang ng kanilang buhay.

Dahil sa mga karanasang ito, mas natuto akong pahalagahan ang mga bagay na mayroon ako. Maaaring hindi ko pa kayang mamuhay tulad ng iba, ngunit mayroon akong pamilya na nagsisikap para sa akin at mga pangarap na maaari kong abutin sa pamamagitan ng sipag at tiyaga. Ang kahirapan ay hindi hadlang upang mangarap; sa halip, maaari itong maging inspirasyon upang magsumikap nang higit pa.

Hanggang ngayon, may mga pagkakataon pa ring nasasabi ko sa sarili ko ang mga salitang “Sana ganoon din ang lifestyle ko.” Ngunit kasabay nito ay ang paniniwalang darating din ang araw na makakamit ko ang mga pangarap ko—hindi dahil sa inggit, kundi dahil sa sarili kong pagsisikap at determinasyon.