Sa Likod ng Uniporme: Gabi ang kaantabay

Kapag natutulog na ang karamihan sa lungsod, may isang grupo ng tao na nananatiling gising—mga security guard na tahimik na nagbabantay sa mga gusali, eskinita, at pasilidad na walang ibang tao kundi sila at ang dilim ng gabi.

Isa sa kanila si “Mang Romy” (hindi tunay na pangalan), isang security guard na naka-assign sa isang maliit na commercial building. Araw-araw, o mas tamang sabihin ay gabi-gabi, nagsisimula ang kanyang shift bandang alas-diyes ng gabi hanggang alas-sais ng umaga.

Habang ang iba ay papahiga pa lang, siya ay nagsisimula pa lang ng kanyang trabaho.

“Sanay na ako sa tahimik,” sabi niya. “Mas delikado minsan kapag sobrang tahimik.”

Sa loob ng kanyang duty, paulit-ulit ang routine: pag-check ng CCTV, pag-ikot sa paligid ng gusali, pagtingin kung may bukas na pinto, at pakikipag-usap sa kapwa guards sa radio. Pero sa likod ng paulit-ulit na gawain na ito, may mas malalim na responsibilidad—ang siguraduhing ligtas ang lugar mula sa anumang panganib habang tulog ang iba.

Hindi madali ang magdamag na trabaho. Habang ang katawan ay humihingi ng pahinga, kailangang manatiling alerto ang isip. May mga gabing inaantok siya habang nakaupo sa guard post, at may mga oras na ang tanging kasama niya ay ang tunog ng electric fan at mga ilaw ng poste sa labas.

“Ang pinakamatindi, yung 3AM hanggang 5AM. Doon ka talaga lalaban sa antok,” dagdag niya.

Ngunit sa kabila ng hirap, may mga sandaling nagbibigay sa kanya ng dahilan para magpatuloy.

Para kay Mang Romy, ang trabaho niya ay hindi lang tungkol sa pagbabantay ng gusali, kundi sa pagbibigay ng seguridad sa mga taong walang alam sa ginagawa niya habang sila ay natutulog nang payapa.

“Kapag nakikita kong maayos ang lahat sa umaga, sapat na iyon. Ibig sabihin, nagawa ko nang maayos ang trabaho ko.”

Sa mata ng marami, simpleng trabaho lamang ang pagiging security guard. Ngunit sa likod ng uniporme, may buhay ng pagod, disiplina, at tahimik na sakripisyo—isang paalala na ang lungsod ay hindi natutulog dahil may mga taong pumipiling manatiling gising para sa iba.

Sa dulo ng bawat shift, habang papalitan na siya ng susunod na bantay at papalabas na ang unang liwanag ng araw, si Mang Romy ay uuwi hindi lang bilang isang manggagawa, kundi bilang tahimik na tagapag-ingat ng gabi.